Home

  Mijn laatste weekje hier bij Liebenhaus is al ingegaan dus het wordt tijd eens over het sponsorgeld te gaan beginnen. Iedereen nogmaals heel erg bedankt voor de donaties. Het is super dat jullie mij mee willen helpen het project en de kinderen een stapje vooruit te brengen.
In totaal heb ik 870 euro opgehaald, een behoorlijk bedrag, waarvan ik dus 50% mag gaan besteden.
Een heel klein deel van het geld is naar een afscheidsfeestje van een van de jongens (Morné) gegaan. Morné is nu 16 en heeft bijna 3 jaar in Liebenhaus gewoond. Vorige week hoorden we opeens dat er een pleeggezin voor hem is gevonden en dat hij een week later zou vertrekken. Hij gaat in East Londen naar een pleeggezin die voor hem de kostschool zal betalen en in zijn vakantie gaat hij dan naar hun toe. Een geweldige kans voor hem en hopelijk gaat hij daar een goede toekomst tegemoet.

Ik plaats morgen een bericht over het sponsorgeld, ik heb al verschillende dingen gedaan en een aantal dingen moet ik nog doen, maar geef morgen alvast een overzichtje.

1. Liebenhaus
2. De vrijwilligers
3. Township vlakbij Liebenhaus. Hier rijden we elke dag langs.
4. Hier brengt de childcareworker een van de jongens naar huis. Een keer per maand gaan de kinderen een weekendje naar huis (naar hun echte gezin of naar een pleeggezin). Benieuwd naar waar de jongens nou vandaan komen zijn we meegereden. Het was hartverscheurend om te zien dat sommige jongens helemaal niet naar huis wilden (degenen van een pleeggezin), de childcareworker moest ze uit de bus slepen, ze naar binnen duwen en ze daar achterlaten. Gelukkig waren er ook een aantal die het juist heel leuk vonden en hun familie omhelsden.

Net als bij MoP merk ik ook hier dat de achterstand op school gigantisch is. Een jongen van 8 die amper kan optellen laat staan aftrekken, een jongen van 12 die het ABC niet kent, jongens van 15 die hun huiswerk niet eens begrijpen. Sinds vorige week zijn ze tijdens een gesprek op school erachter gekomen dat alle kinderen die al tijden zeggen geen huiswerk te hebben dat wel degelijk hebben. En nog veel ook. De jongeren hebben een boek waarin de school hun huiswerk schrijft, maar die laten ze of op school of in hun tas liggen.
De school van de ouderen geeft vragen als huiswerk, maar in plaats van antwoord te geven op die vraag schrijven ze de vraag netjes over. Blijkbaar wordt niet echt duidelijk uitgelegd wat ze precies moeten doen.
En wat de high-school kinderen doen is helemaal een raadsel. Je ziet ze beetje spelen met hun telefoon en rekenmachine en verder lezen ze hooguit een stripboek.

Als je dan denkt dat je alles gehad hebt en eindelijk naar huis gaat blijkt ook dat niet zo te zijn. Bij hun hut aangekomen wachten we om naar onze auto gebracht te worden, maar blijkt de autosleutel zoek te zijn. De jeeps kunnen niet gebruikt worden omdat ze de banden een beetje hebben moeten laten leeg lopen om door de duinen te kunnen rijden. Bovendien vind de eigenaar van de enige bruikbare auto het opeens teveel moeite om drie kwartier te rijden voor ons. Als oplossing biedt hij zijn tent aan, zodat we daar kunnen slapen en de volgende ochtend de receptie kunnen proberen te bereiken via de radio, want geen enkele telefoon heeft bereik hier. En dan maar hopen dat die ons komen halen. Het vreemde is nog wel dat het noodnummer van de hike organisatie gewoon het nummer van de receptie is en helemaal niet bereikbaar. Lekker is dat. Maar goed er zit dus niks anders op daar te overnachten en af te wachten wat er de volgende dag gaat gebeuren.

Eerst even een medeling vooraf: Ik ben namelijk zo intelligent geweest om naast mijn ipod oplader ook mijn camera kabeltje te vergeten. En omdat ik dit keer niet het geluk heb dat een van de andere vrijwilligers eenzelfde kabeltje in het bezit heeft, kan ik geen zelfgemaakte foto's plaatsen. Niet dat jullie daar nou zoveel van zullen merken maar toch...

En dan nu een verhaaltje over het weekend. Wederom een avontuurlijk weekend, dus een uitgebreid verhaal.

In Zuid Afrika, althans bij Liebenhaus, is dat een hele happening. Iedereen (zowel kids als personeel) gaat gekleed in rood en wit. Sommige alleen hun shirt, anderen hun hele outfit, tot sieraden, ondergoed, sokken en schoenen aan toe. Adrian wil uniek zijn en niet met de stroming meedoen, dus hij trekt iets anders aan. Ook prima. Het is een van de feestdagen in het jaar dat de kinderen niet in uniform naar school hoeven, maar casual gekleed gaan.
Verder zegt iedereen Happy Valentine’s day tegen elkaar en kregen we van Wilma, hoofd Liebenhaus, een chocolade reep met een rood strikje erom en Thank You erop.

  Om 4 uur kom ik dan eindelijk aan in Port Elizabeth. Op het vliegveld wordt ik opgewacht door Kaj, een vriend van de projectleider, Martijn. Onderweg verteld hij me wat over PE en rijdt een stukje langs het prachtige strand.
Het vrijwilligershuis ligt niet op het terrein van Liebenhaus zelf, maar 10 minuutjes rijden er vandaan. Het is net een vakantiehuisje, met een heerlijk grasveldje in de achtertuin.
Ik ontmoet de andere vrijwilligers, Jackie, Bianca en Maartje, die al lekker een dagje op het strand hadden gelegen omdat zij uiteraard wel gewoon gister waren aangekomen. Een nieuwe omgeving, een nieuw huis, en nieuwe huisgenoten..het is even wennen maar ik voel dat het helemaal goed gaat komen.

  Vrijdagavond. Omdat het eind van de maand is aangebroken en dit weekend bijna alle vrijwilligers weggaan hebben we als afscheid een pyjama-party georganiseerd voor alle kinderen. Om 6 uur voor de kleintjes en 7 uur voor de groten. De kleintjes zagen er echt super schattig en netjes uit, sommige hadden volgens mij echt hun mooiste pyjama aangetrokken. Als eerst kregen ze een bekertje chocolademelk en een koekje. Aan een aantal pyjama’s te zien was de chocolademelk een groot succes haha. Daarna was het tijd voor een film; ‘Barney makes new friends’. Voor een kwartiertje waren ze erg geboeid, maar daarna werden ze onrustig. Dan nog maar even een verhaaltje van Winnie de Poeh voordat ze weer naar huis moesten. Omdat sommige precies om 7 uur hun medicijnen moeten hebben was het nog even rennen maar dat ging gelukkig goed.

Vrijdag, de week is weer voorbij en voor Janna en dana is het helemaal voorbij. Vandaag gaan ze na 5 maanden vrijwilligerswerk te hebben gedaan bij MoP terug naar Nederland. Maar voordat het afscheid begint hebben we eerst nog een beauty-ochtend voor de huismoeders. De opkomst was niet in te schatten omdat sommige huismoeders soms niet op komen dagen vanwege tijdgebrek. Als vervolgens bijna iedereen er is, weliswaar niemand op tijd haha, kunnen de ‘schoonmaakspecialisten’ aan de slag. Een voetenbadje, voetmassage, handmassage, gezichtsmaskertje, cremepje, nagellak, lipglosje, oogschaduw, een glaasje sap en wat bonbons uiteraard moet toch voor wat ontspanning zorgen. Aan de reacties te zien was het een geslaagde ochtend en hebben ze het erg naar hun zin gehad.

Ben ik weer. Het is er zo bij ingeschoten afgelopen 2 weken dat ik gigantisch achterlopen met al mijn verhalen. Dus even een snelle weblog zodat ik weer een beetje bij loop.
18,19 en 20 januari zijn we met zen allen (Grace, Greta, Angela, Ilse, Lisa en ik) een weekendje naar Drakensbergen gegaan. De heenweg begon al veelbelovend met een lekke band. En hoe kon het ook anders, geen reserveband door eenzelfde probleem eerder die week. Onze gids Petrus belt een vriend om een band te brengen en tot die tijd wordt het wachten. Even later worden we vergezeld door een politieagent. Uit pure verveling hebben we Angela door hem in de boeien laten slaan en op de de motorkap van zijn wagen laten leggen. Dikke pret daar aan de kant van de weg. Petrus zen vriend komt aangereden met de verkeerde band en samen vertrekken ze om een nieuwe te zoeken. De politieman past op ons. 2 uur later dan verwacht komen we aan bij ons kasteel; een boerderij in de middle of nowhere.  

Eerst even een berichtje voor de sponsoren. Ik heb besloten het geld niet hier bij MoP te besteden maar te wachten tot ik bij Liebenhaus ben (volgende week). Het is namelijk zo dat er hier al veel geld is en ook het project zelf is al veel verder dan Liebenhaus. Ik heb hier niet echt iets kunnen vinden waarvan ik dacht dat is echt nodig en daar wil ik mijn geld aan besteden. De kinderen hebben het zo slecht nog niet hier en ik verwacht volgende week wat anders te zien. Mocht iemand het er niet mee eens zijn of vragen hebben zijn reactie uiteraard welkom! 

Woensdagochtend ga ik ondanks de tegenvaller van de vorige keer toch weer naar de daycare. Maar goed ook want het beeld van de vorige keer is een stuk beter geworden. Het meest geweldige is het gebed dat ze opratelen en de lerares die vervolgens  zegt “Goodmorning class”, waarna de kinderen in koor antwoorden “Goodmorning teacher”! Prachtig!

Sanelisiwe, de baby van mijn huisje, is inmiddels terug uit het ziekenhuis. Door een fout met ik dacht de infuusaanbreng zit haar armpje nog in het verband, maar verder gaat het al wat beter met haar. Ze moet nog wel geregeld naar het ziekenhuis voor controle en aanbreng van nieuw verbandje. Zo ook deze vrijdag (de 18de) en samen met Grace en Greta ben ik met Gloria en Sanilisiwe meegegaan naar het ziekenhuis. We hadden een afspraak dus gelukkig geen lange wachtrijen. Gloria en Sane gingen het kamertje in en ik hoorde hard gehuil van een baby die meer dan genoeg zusters heeft gezien de afgelopen tijd. Het duurt maar even en dan is het stil..Vrij snel komen ze er weer uit. Er moet eerst bij een andere afdeling gebeld worden of ze nog genoeg geld heeft. Een half uurtje later zijn we weer terug bij de behandelkamer en ditmaal mag ik mee naar binnen. Een erg klein kamertje met 2 hele aardige zusters. Ik ga zitten en kijk toe.

1. Siyanda de badboy (mijn huisje)
2. Popolo en Anele (mijn huisje)
3. Ntokozo op de birthday-party maandag (mijn huisje)
4. Ik met Popolo
5. De Tree clinic

Half 8..ik sta netjes op de afgesproken tijd bij mijn huisje, klaar om de kinderen naar de daycare te brengen. Afrikaanse tijd eelke Afrikaanse tijd! Want inderdaad, pas een uur later ren ik met 3 zingende kinderen naar de daycare. Leuke bijkomst was dan wel weer dat ik hun tandjes kon poetsen:)
Het was niet helemaal wat ik ervan verwacht had..het is best wel chaotisch (op zich logisch met zoveel kinderen) en de juf blijkt eigenlijk niet eens een opleiding hiervoor gevolgd te hebben. Een 3 weekse cursus resulteert in een voor ons niet te begrijpen manier van omgang met kinderen. Voor mij althans..want ik begrijp niet dat een kind geslagen moet worden als het niet luistert. Op scholen schijnt het heel 'normaal' te zijn hier dus ik moet me er maar bij neerleggen.

alweer een nieuwe week..ik zeg het volgens mij elk bericht weer, maar het gaat zo ongelofelijk snel voorbij. Voor ik het weet is de dag al weer voorbij en als ik dan bedenk wat ik nou precies allemaal gedaan heb dan is dat nog niet eens zoveel. Alles gaat gewoon lekker zen gangetje, absoluut geen haast..heerlijk!
Maar goed even een korte terugblik op vorige week, mijn eerste weekje bij MoP..
In mijn vorige berichtje stond een stukje over 3 jongens die elke moment opgehaald konden worden..op hetzelfde moment dat ik dat schreef bleken ze hun spullen te hebben gepakt en met hun zus te zijn mee gegaan. Daar thuis woont ook de man van hun zus en die slaat de kinderen...machteloos moeten we ze toch laten gaan, alleen de kinderen zelf hebben de 'keus' niet mee te gaan met familie. Maar wat maakt de keus tussen beloftes (valse!?) van mobiele telefoons, computers, vrijheid en het leven bij MoP nou een eerlijke keuze?